fraktale    galeria    kontakt    linki 
   
 

na początku był chaos

Potem, kiedy pojawiła się geometria, matematycy orzekli oczywiście, że jest cudowna, ale za jej pomocą chaosu opisać się nie da. No bo jaką figurą ze znanej geometrii opisać chmury, albo liście, albo kurz tańczący na wietrze, albo burzę rudych włosów?

Fraktale poznano dość wcześnie, ale starannie omijano, jako bardzo niewygodną figurę geometryczną, raczej jako wybryk geometrii, niż jeden z jej przejawów. Dzisiaj definiuje się fraktale najczęściej jako figury samopowtarzalne, co oznacza, że nawet najmniejsze ich fragmenty są podobne do całego wzoru i właściwie dadzą się powiększać i przybliżać w nieskończoność.

Nazwa fraktal została wprowadzona przez francuskiego informatyka i matematyka Benoit Mandelbrota dopiero w latach siedemdziesiątych XX wieku. Odkryty przez niego zbiór Mandelbrota, który wygląda tak:


nie był jednak pierwszym przykładem fraktala.
Najbardziej znanymi przykładami zbiorów, zwanych dziś "klasycznymi fraktalami", są między innymi: zbiór Cantora, płatek Kocha, diabelskie schody czy trójkąt Sierpińskiego, w większości zdefiniowane jeszcze w XIX wieku.




Dopiero stosunkowo niedawno komputery osobiste osiągnęły tak wysoką moc obliczeniową, że pozwala ona bez problemu tworzyć coraz piękniejsze i bardziej szczegółowe fraktale. Chociaż i dzisiaj, kiedy generuję pracę o dość dużej rozdzielczości (np. 2500 x 2500 pikseli) trwa to ładne parę godzin na Pentium III.


 
 
agencja artystyczna, podryw, horoskop partnerski fraktale aramin      fractals of aramin